من هدیه بزرگ بهارانم را در لحظه های سبز آورده ام.

تا در میان کوچه ها با کودکان خواب و پریشان قسمت کنم.

و یک درخت پرنده، پرنده آزاد.

و یک کتاب عشق، یک روز شعر و یک بهار آواز، آواز، آواز . . .

من هدیه بزرگ بهارانم را، طبق به سر، در کوچه های سرگردانی می گردانم و داد می زنم: « رهایی»

من تکه های فروردین را بر زلف دختران می بندم و پا به پایشان در کوچه های آزادی می گردیم.

گوش کن:

آواز آب را و جویبار فصل را.

ببین بهار را در خانه ها و ببین بهار را در کوچه ها.

ببین طرح بهار و آب را، طرح پرنده ها را . . .

میلاد طبیعت مبارک

روز گذشته وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات یک نشست مطبوعاتی نیمه خصوصی برگزار کرد. نشستی که این بار فقط با حضور خبرنگاران مطبوعات انجام شد و از خبرنگاران خبرگزاری ها دعوت نشده بود!.

هر چند که شخصا معتقدم که تمام همکاران رسانه ای چه در مطبوعات و چه در خبرگزاری مهمترین وظیفه را در بخش اطلاع رسانی به عهده دارند اما قرض از نوشتن این پست کوتاه تنها یک یادآوری کوچک  به برخی از همکاران رسانه ای است.

البته مهمترین خبر این نشست که همان بحث کاهش و افزایش تعرفه پیام کوتاه بود پس از اعلام وزیر توسط یکی از خبرنگاران به دوستان خبرگزاری اس ام اس شد و نتیجه آن هم اعلام خبر از سوی خبرگزاری ها بود اما این بار خبرگزاری دانشجویان ایران ( ایسنا ) در بخشی از گزارش امروز خود آورده است که: اما وزير ارتباطات و فن‌آوري اطلاعات در بخشي از سخنان خود در اين نشست كه در اقدامي عجيب و دور از ذهن، بدون حضور خبرنگاران خبرگزاري‌ها ترتيب يافته بود . . . .

البته همانطور که گفته شد منظور تایید کردن تصمیم دفتر وزارت و روابط عمومی آن پیرامون این اتفاق نیست اما آیا همین دوستان خبرگزاری به یاد ندارند مراسم های اختصاصی را که تنها با حضور خبرنگاران 4 خبرگزاری در محل وزارت برگزار می شود؟

آیا همین دوستان خبرگزاری به یاد ندارند زمانی را که برای مصاحبه اختصاصی درخواست می دهند به چه راحتی با درخواستشان موافقت به عمل می آید (آن هم به دلیل آنکه درج مصاحبه در خروجی خبرگزاری به تنهایی باعث می شود تا روزنامه های بسیاری آن مصاحبه را کار کنند)؟

 آیا همین دوستان خبرگزاری نیز همانند همکاران مطبوعاتیشان در تماس تلفنی با مدیران طراز اول وزارت با معضل ریجکت شدن رو برو می شوند؟

آیا به غیر از آن است که بسیاری از خبرهای داغ در تماس تلفنی دفتر وزارت و یا روابط عمومی تنها به آنها اعلام می شود و آن ها نیز به راحتی از واژه گفت و گوی اختصاصی استفاده می کنند؟ (به همان دلیلی که در بالا ذکر شد)

آیا زمانی که اتفاقاتی از این دست رخ می دهد این همکاران اعتراض می کردند که چرا همکاران مطبوعاتی آن ها حضور ندارند؟

به هر حال ما که نسبت به این تبعیض صورت گرفته در نشست روز گذشته اعتراض کردیم اما . . .